An overview of social enterprise awards

There are many awards that recognize and reward social enterprises. They provide appropriate exposure, support, sometimes financial assistance, knowledge or coaching.

Santander UK has awarded over 170 social enterprises across the UK with their Santander Social Enterprise Development Award (SEDA) providing over £4 million in funding and support. The Schwab Foundation has made awards to 260 enterprises since 1998 giving them access to usually inaccessible networks and in consequence helping them to find resources needed to grow. Since its foundation in Budapest in 1997, NESsT has provided financial and business mentoring support to more than 1500 social enterprises in over 45 countries. The UK Social Enterprise Award will be given for the 16th time in November this year meaning that an additional 50 new social enterprises will be recognized as worthy models.

New entities are appearing in Asia, such as The Social Innovation Award Asia developed by Social Ventures Hong Kong. It supports established ventures  in that region such as Ashoka Foundation or Acumen Fund or Echoing Green that offer fellowship programmes to the most promising social enterprises.

Every year the worldwide pool of good practices and examples grows and inspires other social enterprises and their leaders. The impact of such good practices is increasing constantly and the stories of the success of new social enterprises provide fresh insight  into people’s experience with tackling poverty, violence and environment degradation.

The Social Entrepreneur of the Year Award
The Schwab Foundation for Social Entrepreneurship http://www.schwabfound.org/

TerraCycle (www.terracycle.com) was founded in 2001 by Tom Szaky, a social entrepreneur from Hungary whose family emigrated as political refugees to the Netherlands and then Toronto in Canada. Szaky studied in Princeton University and TerraCycle was founded in the USA. The company mobilizes people to collect previously unrecyclable waste and incentivizes corporations to sponsor the recycling of the new waste streams. Companies like Nestle, Kraft Foods, L’Oreal and PepsiCo take the responsibility and pay „brigades“ of citizens for collecting such items as potato chip bags, cigarette butts, cell phones, writing instruments, coffee capsules, and cosmetic packaging and then for the recycling process. TerraCycle operates in 22 countries, including United Kingdom, Sweden, Belgium. By 2013, 32 million consumers had collected 2.5 billion units of waste and earned over 5 million USD for the schools and non-profits that organized the „brigades“.

TerraCycle received The Social Entrepreneur of the Year Award in 2013 from The Schwab Foundation for Social Entrepreneurship. It is a not – for – profit, independent organization that supports social entrepreneurship and highlights the most significant social entrepreneurs. Every Year The Shwab Foundation selects around twenty of the world’s leading social entrepreneurs from hundreds of aplicants. The Foundation is under the legal supervision of the Swiss Federal Government.

The Social Enterprise Awards
Social Enterprise UK (SEUK) www.socialenterprise.org.uk Divine Chocolate Limited is probablz one of just a few Fairtrade chocolate companies which are 45% owned by cocoa farmers. United in a Kuapa Kokoo cooperative they are on a mission to empower themselves, increasing female participation in all of Kuapa's activities, and developing environmentally friendly cultivation of cocoa.

In the early 90s Ghana experienced the process of liberalization of the cocoa market. Farmers started to trade their own cocoa trying to manage the selling process more efficiently than the government cocoa agents had done.

Divine Chocolate Ltd was created in 1998 in Ghana and it allowed farmers to aim at the mass market for the first time. It is a private company limited by shares with very unique governance structure. Divine belongs jointly to Fairtrade NGO Twin Trading, finance institute Oikocredit, international NGO Christian Aid, the leading UK charity Comic Relief and Kuapa Kokoo farmers’co-operative. In 2014 Divine Chocolate Limited was awarded The UK Social Enterprise Awards by The Social Enterprise UK in partnership with social enterprise organizations in Wales, Scotland and Northern Ireland. It’s a national organization for social enterprises and it was founded in 2002. It aims to represent the members and help grow the social enterprise movement. The 16th edition of The Social Enterprise Awards 2014 will be officially announced at an awards ceremony on 26 November 2014.

There are also many other awards in the UK that matter for and beyond the sector, locally or on a national scale. To give just a few examples:

The Social Enterprise Competition (http://umi3.com/social-enterprise/awards ) organized by The University of Manchester. One of the winners in 2012 was an innovative social enterprise called UN-Convention (http://unconventionhub.org). The company is a UK based global music network and development agency that looks for alternative models to shape the music industry in times of internet piracy and sharing economy.

The Deloitte Social Innovation Pioneers programme by Deloitte,often addresses  social enterprises. At the moment there are 12 members of the of Pioneers programme and one of them is Co-wheels from Newcastle (www.co-wheels.org.uk). It‘s a car club operator that provides a network of community car clubs across the UK. Its 4500 members access cars on a ‘pay by the hour’ basis without any of the cost and hassle of car ownership.

The programme provides innovative bussineses with a package of support to help them grow to scale and become investment-ready. In total Deloitte invests over £1m a year to improve the skills and capabilities of Pioneers to support social business.

The Santander Social Enterprise Development Awards  (SEDA)
Santander  UK http://www.santanderseda.co.uk
SEDA was created in 2011 to support social enterprises in local communities all over the UK both economically and substantively. So far it has awarded over 170 social businesses with over £4 million.

One of them is Edinburgh Community Food, a social enterprise providing low-cost healthy eating options and nutrition advice to young people and elderly residents. The enterprise has won £50,000 to pay for a coldroom and chiller van and now is able to expand into the corporate sector.

NESsT- Citi Social Enterprise Competition http://www.nesst.org/mission/
Spolek Pratel (www.pratelefm.org ) is a social enterprise from Frydek-Mistek in the Czech Republic. It owns a theatre, sports facilities and other equipment that help local communities such as  sports teams, theater groups, families and companies. The enterprise organizes activities for the local community and for young, unemployed people in particular.

It 2009 Spolek Pratel won the NESsT and Citi Social Enterprise Competition. At that moment the company was breaking even and seeking to increase the budget surplus.

They got a 7500 US$ found and business consultancy from the NESsT and that helped the company grow. Up until 2010 they achieved their aim to attract more custormers and volunteers, they created 8 new sheltered employment places and 16% of the budget came from self-generated sources. (http://www.nesst.org/es/files/2011/08/2011-Czech-Republic-Spolek-Pratel-IB.pdf).

NESsT is a social enterprise catalyst and incubator. They support early-stage enterprises in emerging markets with investments, capacity support, and strategic business mentoring. The NESsT Portfolio currently operates in 11 countries across Central and Eastern Europe and Latin America. The NESsT-CITI Social Enterprise Competition is a part of NESsT mission to develop social enterprises in Central Europe. It is made possible thanks to the support of the Citi Foundation in the Czech Republic, Hungary and Slovakia.

The Asia Social Innovation Award Social Ventures Hong Kong
http://www.socialinnovationaward.asia
It is useful to take a look at the Asia Social Innovation Award as a point of comparison with the other projects outlined here, even though it is a relatively young and not widely recognized award. Nevertheless it is the first Asia – wide annual competition related to social economy. The concept of the award is interesting because of its very pragmatic approach. Companies that want to take a part in the competition are obliged to submit their solutions to some social issues common in Asian cities, such as an aging population, poverty and environmental sustainability.

Behind the organization of this call for solutions there are a number of various organizations, but the most important one is Social Ventures Hong Kong (SVhk). It is a social enterprise that promotes the model through practising venture philanthropy in supporting social innovation projects. SVhk is also going to promote social entrepreneurship by providing training, consultancy and different events. Happy Grannies ((http://www.happygrannies.org.hk) was the winner of 2008 SVhk Social Innovation Awards. The company tries to tackle the problems of an aging society and more than 100 thousand elderly people living alone in Hong Kong. It is estimated that 30 % of them suffer from depression. The company offers sponsorship packages and care programmes.  Another Asian award offered in the social economy sector is Hong Kong Social Enterprise Challenge, an inter-collegiate social ventures business competition in Hong Kong (http://hksec.hk/).

It is impossible to describe all the competitions and awards aiming at social economy. Among noteworthy examples are the following: In Poland, the Foundation for Social and Economic Initiatives has been organizing the Competition for Best Social Enterprise of the Year (http://konkurs-es.pl/) for the last 3 years. The Skoll Foundation presents the Skoll Awards for Social Entrepreneurship each year to a select group of social entrepreneurs who have demonstrated impact on solving some of the world’s most urgent problems like deforestation, education and economic opportunity, effective development, water and sanitation or peace and human security (http://www.skollfoundation.org/about/skoll-awards/). The European Network of Foundations for Social Economy (PEFONDES) launched two editions (2011 and 2013) of its European Prize "For youth employment in the Social Economy". Its main task is to encourage innovative solutions at a Euro-Mediterranean-wide level aimed at combating the problem of youth unemployment. As a result, during the first edition of the competition new funding amounting to 8 000 euro had been delivered to a Belgian cooperative project PLOTform. It is an online tool that offers an innovative, fun, direct and transparent way of fundraising (http://plotform.eu/).

Paulina Wajszczak
Opublikowano: http://socialeconomy.pl/node/203

Social enterprises in Canada: constellations of Toronto

Social entrepreneurship in Canada has existed for a little more than 20 years and it is considered by many to be a decade delayed after the U.S. and Britain. There is still no legal definition of a social venture or enterprise in Canada. Social enterprises are informally defined as organizations that make money and deliver social or environmental benefits. They may be not-for-profits supplementing donations they receive by engaging in profit making activities or profit-oriented companies working partially not-for-profit. There are around 25 thousand social enterprises in the country.

Social Innovation Generation (SiG), a national project partnered with the MaRS Discovery District from Toronto has completed some of the first research to quantify the sector. According to SiG about 20 per cent of social enterprises in Canada have been in existence for 20 years or more. More than one-third of Canadian social enterprises have been started in the last several years.

Story from the past
Some of the oldest social enterprises in Canada are based in Toronto, the country’s most populous city and the capital of the province of Ontario. Toronto is home to more than 2.8 million people.
One of the most venerable organisations is St. John’s Bakery, an unincorporated social enterprise that has been working for more than 20 years. Run by the St. John the Compassionate Mission St. John’s Bakery specializes in handmade organic breads and handmade sweets. The bakery is funded partially by the Toronto Enterprise Fund, a funding partnership between United Way of  Toronto and the three levels of local government created to support inclusion of marginalized social groups. As you can read on the Bakery’s website, their workers include: “people with Disabilities, people Struggling with Addictions, people with Emotional and or Mental Illness, people New to Canada and Single Parents”. The company’s main goal is to become self – sufficient.
It is not surprising that Toronto social entreprises created in the 80s found keen followers two decades later, at a time when the social economy concept started to flourish all over the world. Currently social enterprises play an important role in meeting two of the challenges faced by the city, namely integration and poverty. In one of the most multicultural cities in the world, in which almost 50 percent of the population was born outside of Canada, the enterprises fight to reduce exclusion of unpriviledged groups, particularly immigrants. In 2012 roughly 800,000 people in Toronto relied on a food bank. Modern social enterprises work to strenghen local comunities and make the city as sustainable as possible.

Let’s make a space
In June 2004 a group of 14 founding tenants opened the Centre for Social Innovation – one of the first co-working spaces in the world. Its address 215 Spadina Avenue is well known in the city as is its main goal of helping social and economic innovation projects to focus on their mission and grow by providing them with a friendly, all-included space and the chance to establish a network of similar entities.
For the last ten years Toronto has been creating an alternative business culture of continuous social innovations and entrepreneurship. Today it’s a mainstream movement, constant part of everyday life of Toronto’s citizens.
The CSI was meant to be the catalyst for social change in the city. At the beginning it was a project undertaken by a group of friends (Tonya Surman of the Commons Group, Margie Zeidler of Urbanspace Property Group, Mary Rowe of Ideas That Matter, Pat Tobin of Heritage Canada and Eric Meerkamper of DECODE) with similar values who didn’t know what exactly they wanted to do only that they wanted to give exposure to the things that mattered most to them. The initial funds came from the Zeidler family who paid for the leasehold improvements. The operational costs were covered by grants from The Ontario Trillium Foundation and the Harbinger Foundation. Tonya Surman volunteered for 6 months to makes things happen. In June 2014 CSI Spadina opened its doors to 14 founding tenants.
Over the next 10 years the Center for Social Innovation project shaped the whole culture and character of social entrepreneurship in Toronto. Its organizational model is called „a constellation model of governance” and it emphasizes the role of small action teams – constellations - that work together on a particular issue within a broader framework and under a shared vision. They work to meet the interests of the individual constellation members. Social economy in Toronto is spread over several community networking centers, of which every one has its own unique character and conducts its own original projects. No matter to which network they belong, people of Toronto practice social change every day. They want to be good at including those who have been excluded and creating sustainable communities at the same time.

215 Spadina Avenue, Toronto
The Centre for Social Innovation Spadina occupies more than 2300 square meters of the Robertson Building at 215 Spadina Avenue in downtown Toronto.
It is a restored warehouse with natural light, it has a living, breathing bio-wall in the front entrance and a garden on the roof. Bio-wall is an indoor ecosystem designed for air quality improvement. Live plants provide oxygen and raise indoor humidity levels. They also help to make offices quieter and more pleasant (other notable installations can be seen at the Toronto and Region Conservation Authority and at the north campus of the University of Guelph-Humber in Toronto.) CSI Spadina is ideal for freelancers, consultants, creative types and other small organizations with a social mission. They can become a full-time or part-time tenant choosing from the various kinds of membership.
One of Spadina’s members is HiveWire, a triple bottom line enterprise helping organizations use crowdfunding through the application of innovative technology. Triple bottom line enterprise means that the company is seeking an accounting framework with three parts: social, environmental and financial.
In practice Hive Wire develops taylor made crowdfunding systems according to their customer’s needs. One of them is a project made in cooperation with CSI: a Catalyst crowdfunding platform (http://www.csicatalyst.org). “It is the only crowdfunding platform based in a real world dynamic community of social innovators” – incentivizes the description. All together Spadina is home to 180 social innovation businesses (also to Cycle Toronto (http://cycleto.ca/) and The Fringe of Toronto Theatre Festival (http://fringetoronto.com).)
Its worth mentioning that apart from the HiveWire in the city there are three funds dedicated to supporting social enterprises: Social Venture Partners, Venture Capital for Social Enterprise and Social Capital Partners of Toronto.

MaRS Discovery District
MaRS Discovery District (MaRS Discovery District) was opened in 2005, not far from the Spadina Avenue. It is one of the world’s largest innovation hubs, occupying a near 140 thousand square meter complex. MaRS work is supported by network of private and public sector partners to help entrepreneurs launch innovative companies with broad economic and societal impact. The long list of the founders and supporters is available on the website.
Most of MaRS’s projects are incorporating an advanced technology. From the legal point of view it is an independent registered charity. The main areas of interest are work and learning, health and energy. The philosophy of the organization is based on the belief that entrepreneurship is the key to making positive changes across the world.
In 2007 in partnership with J.W. McConnell Family Foundation and the University of Waterloo MaRS created Social Innovation Generation (SiG)(http://www.sigeneration.ca/)
Its mission is to address Canada’s social and ecological challenges and foster a culture of continuous social innovation. SiG also works together with federal and provincial governments, the private sector, and academic institutions. One of its projects is the SiG Knowledge Hub - a website designed to provide learning resources about creating conditions for social innovation and to highlight examples in Canada and around the world. As an example of important social innovation business SiG gives social enterprise Roots of Empathy from Toronto. The company offers an evidence based classroom program that is proven to be an efficient tool to reduce levels of agression between children and raising their social abilities and empathy. It is one of the most replicable solutions offered by social enterprises in the world, already introduced eg. in Ireland or Barcelona, Spain.

The Centre for Social Innovation Annex
In 2010 The Centre for Social Innovation bought a second of its buildings at 720 Bathurst Street in downtown Toronto. The space is made up of five floors and totals 3345 square meters. It offers a variety of permanent and part-time workspaces. The first floor is a community gathering place, with event spaces and the CSI Coffee Pub. The second and third floors contain private offices: private desks and Hot Desks (shared desk spaces). Floors four and five have larger private offices and themed incubation spaces for specific community projects.
At Annex their headquarters have enterprises like The Plaid Zebra, (www.theplaidzebra.com) - free online ‘Unconventional Lifestyle Magazine”, Canada Mongolia Chamber of Commerce (http://www.wimmongolia.org) or office of Erin L. Armstrong, bookkeeper that keeps the books of many CSI members from all three locations.
Perhaps most importantly the building was bought thanks to CSI’s own innovation in social finance: the community bond (http://communitybonds.ca/). It allowed CSI to raise $2 million in order to buy and renovate the future CSI Annex building.

Digital Media Zone at the Ryerson University
The Digital Media Zone (DMZ) is the University hub of digital media innovation and experimental learning. It is a Canadian business incubator and startup accelerator. It is also home to SoJo (www.thesojo.net), an internet platform that connects young entrepreneurs from Canada. It’s a network of people who are looking for new contacts and inspiration. SoJo provides not only contacts but also a different type of tools which make not only entrepreneurship but also everyday life easier. You can learn here about self-organization and project management. For free. SoJo was launched in 2012 by Kanika Gupta, student at the RU.

The Centre for Social Innovation Regent Park
The next step was to purchase space at 585 Dundas Street East in the Regent Park, Canada’s largest public housing community. In September 2012 CSI Regent Park occupied the third floor at the Daniels Spectrum building. Before the opening members of CSI met with local residents to introduce themselves and to gain trust and interest in cooperation. They didn’t have to wait long for the desired community interest. Today tenants at Regents Park speak a total of 85 languages.

Today The Centre for Social Innovation in Toronto operates over 93,000 square meters of space across four locations in two countries (recently a CSI was opened in New York).
According to some surveys conducted between CSI members (where multiple choices were allowed), 25 per cent of the members are charities, 33 per cent social purpose businesses, 35 per cent non-profit organizations, 23 per cent arts focused projects, 23 per cent environment focused projects. The survey found that in terms of employment figures and transportation among employees 80 per cent of tenants hires less than 3 people, 4 per cent drive to work, 37 per cent bike, 8 per cent never leave the CSI. Of the 700 tenants David Suzuki Foundation is said to be the most famous. Over 10,000 people come through the Centre annually and the high volume of traffic allows for valuable exchange of ideas regarding the future of social collaborative projects through which the area continues to develop; indeed there is a constant debate on social innovation, theory of change, evaluation, collaborative consumption, networking, technology and social entrepreneurship. In this unique way Toronto develops its own system of tackling its social problems through economy and innovation. They don’t make much noise about it, many actions and innitiatives never appear in any media, things just happen engaging thousands of people. For good.

Published: http://socialeconomy.pl/node/202

Konstelacje Toronto

Na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat w Toronto powstała alternatywna kultura biznesu, oparta na innowacjach społecznych oraz rozwoju przedsiębiorczości. Jest częścią codziennego życia mieszkańców miasta.

Przedsiębiorczość społeczna w Kanadzie istnieje od nieco ponad 20 lat, a wiele osób uważa, że w stosunku do Stanów Zjednoczonych czy Wielkiej Brytanii ma co najmniej 10 lat opóźnienia. Wciąż brakuje na przykład oficjalnej definicji przedsiębiorstwa społecznego. Potocznie jest ono definiowane, jako organizacja, która nie tylko zarabia pieniądze, ale także ma pozytywny wpływ na społeczeństwo lub środowisko. Mogą to być zarówno organizacje not-for-profit, które uzupełniają swój pochodzący z dotacji budżet, angażując się w działalność zarobkową. Mogą to być firmy zorientowane na zysk ekonomiczny, które wykonują część pracy not-for-profit. W Kanadzie działa około 25 tysięcy przedsiębiorstw społecznych.
Pokolenie Społecznych Innowacji (Social Innovation Generation (SiG)), państwowy projekt badawczy przygotowany w partnerstwie z MaRS Discovery District z Toronto przygotował pierwsze z badań ilościowych opisujących sektor. Według SiG około 2 procent kanadyjskich firm społecznych istnieje od 20 lat lub dłużej. Ponad jedna trzecia powstała w ciągu ostatnich kilku lat.

Historia z przeszłości
Wiele najstarszych przedsiębiorstw społecznych w Kanadzie mieści się w Toronto, najliczniejszym mieście kraju, stolicy prowincji Ontario. W mieście mieszka około 2.8 miliona ludzi.
Jedną z bardziej szacownych organizacji jest Piekarnia Św. Jana (St. John’s Bakery), nieoficjalne przedsiębiorstwo społeczne działające od ponad 20 lat. Prowadzi je Misja Św. Jana Miłosiernego (St. John the Compassionate Mission). Piekarnia specjalizuje się w pieczeniu organicznego pieczywa oraz ręcznie wyrabianych słodyczach. Finansowana jest przez Toronto Enterprise Fund, fundusz partnerski organizacji United Way of Toronto oraz lokalnego samorządu utworzony po to, aby wspierać włączanie marginalizowanych grup do społeczeństwa.
Jak można przeczytać na stronie internetowej piekarni, jej pracownikami są: "Osoby Niepełnosprawne, Osoby Walczące z Nałogami, Osoby z Problemami Emocjonalnymi lub Chore Psychicznie, Nowi Mieszkańcy Kanady i Samotni Rodzice. Głównym celem firmy jest ekonomiczna niezależność i zrównoważony rozwój.
Nie dziwi fakt, że przedsiębiorstwa społeczne utworzone w latach 80tych w Toronto znalazły licznych naśladowców dwie dekady później, w czasach kiedy koncept przedsiębiorczości społecznej rozkwita na całym świecie.
Dzisiejsze przedsiębiorstwa społeczne odgrywają ważną rolę w walce z licznymi wyzwaniami z jakimi zmaga się miasto, przede wszystkim integracją mieszkańców oraz ubóstwem. W jednym z najbardziej wielokulturowych miast świata, którego ponad 50 procent mieszkańców urodziło się poza jego granicami tysiące ludzi boryka się na codzień z wykluczeniem kulturowym i ekonomicznym. W 2012 roku około 800 tysięcy mieszkańców Toronto polegało na bankach żywności. Przedsiębiorstwa społeczne starają się wzmacniać lokalne społeczności i dbać o to by miasto rozwijało się w zrównoważony sposób.

Zróbmy miejsce
W czerwcu 2004 roku grupa 14 fundatorów otworzyła Centrum Innowacji Społecznej (CSI) – jedną z pierwszych przestrzeni coworkingowych na świecie. Jej adres 215 Spadina Avenue jest dobrze znany w mieście, podobnie jak przyświecający jej cel. CSI Spadina pomaga innowacyjnym projektom społeczno ekonomicznym koncentrować się na ich misji i rozwoju poprzez zapewnianie im przyjaznej, kompletnie wyposażonej przestrzeni oraz okazji do włączenia się w sieć podobnych podmiotów. CSI od początku miało być katalizatorem zmian społecznych w mieście. Pomysł wyszedł od grupy przyjaciół wyznających podobne wartości: Tony Surman z Commons Group, Margie Zeidler z Urbanspace Property Group, Mary Rowe z Ideas That Matter, Pat Tobin z Heritage Canada i Erica Meerkampera z DECODE. Nie wiedzieli co dokładnie chcą zrobić poza tym, że chcą nagłośnić sprawy, które są dla nich najważniejsze.
Pierwsze pieniądze wyłożyła rodzina Zeidlerów, którzy opłacili remont jednego z pięter w budynku. Koszty operacyjne udało się pokryć dzięki grantom z The Ontario Trillium Foundation i The Harbinger Foundation. Tonya Surman pracowała przez 6 miesięcy, jako wolontariusz po to, aby sprawy ruszyły z miejsca. W czerwcu Spadina otworzyła podwoje dla pierwszych 14 organizacji założycielskich.
Od10 lat CSI kreuje kulturę i charakter przedsiębiorczości społecznej w Toronto. Jego model organizacyjny nazywany jest „konstelacyjnym modelem zarządzania” i podkreśla rolę niewielkich grup aktywistów – konstelacji – które razem współpracują nad wspólnymi problemami, dzieląc tą samą wizję. Pracują tak. aby zadbać o interesy poszczególnych członków konstelacji.
Przedsiębiorczość społeczna w Toronto rozciąga się pomiędzy kilka tworzących sieć lokalnych centrów, z których każdy ma swój odrębny charakter i realizuje swoje własne oryginalne projekty. Niezależnie od tego do której sieci należą, mieszkańcy Toronto praktykują zmianę społeczną każdego dnia.

Rok 2004: 215 Spadina Avenue, Toronto
Siedzibą Centrum Innowacji Społecznej Spadina jest odrestaurowany magazyn pełen naturalnego światła z żywą, oddychającą bio-ścianą oraz ogrodem na dachu, położony w centrum Toronto. Bio-ściana to wewnętrzny ekosystem, którego zadaniem jest poprawa jakości powietrza. Żywe rośliny dostarczają tlenu i podnoszą poziom wilgotności w pomieszczeniu. Sprawiają także, że biura stają się cichsze i przyjemniejsze dla ludzi, którzy w nich pracują. To dobre miejsce pracy dla freelancerów, doradców, osób wykonujących kreatywne zawody oraz dla małych organizacji z misją społeczną. Z tutejszych biur można korzystać w pełnym lub niepełnym wymiarze czasu, zależnie od wybranego rodzaju członkostwa.
Jednym z członków Spadina jest HiveWire, firma „triple bottom line”, która przy wykorzystaniu technologii pomaga organizacjom wykorzystywać potencjał crowdfundingu. „Triple bottom line” oznacza, że firma rozlicza się ze swoich działań w trzech aspektach: społecznym, środowiskowym i finansowym. W praktyce Hive Wire tworzy „szyte na miarę” systemy crowdfundingowe. Jednym z nich jest projekt wykonany we współpracy z CSI: platforma Catalyst Crowdfunding.
Jest to jedyna platforma crowdfundingowa oparta o konkretną, dynamiczną społeczność innowatorów społecznych – zachęca opis. W sumie Spadina jest domem dla 180 innowacyjnych firm (m.in. Cycle Toronto i Toronto Fringe Theatre Festival). Warto wspomnieć, że obok HiveWire w Toronto działają co najmniej trzy fundusze nastawione na wspieranie i finansowanie przedsiębiorstw społecznych: Social Venture Partners, Venture Capital for Social Enterprise i Social Capital Partners of Toronto.

Rok 2005: MaRS Discovery District
MaRS Discovery District (MaRS Discovery District) otwarto w 2005 roku, niedaleko Spadina Avenue. Jest to jedno z największych centrów innowacji na świecie, zajmuje blisko 140 tysięcy metrów kwadratowych, ale to nie powierzchnia decyduje o jego wielkości. Działalność MaRS jest wspierana przez sieć partnerów z sektora prywatnego i publicznego, a główny cel instytucji to pomaganie przedsiębiorcom w tworzeniu innowacyjnych firm o szerokim zasięgu ekonomicznym i społecznym.
Długa lista fundatorów MaRS’a jest dostępna na stronie internetowej. Większość projektów realizowana w tym miejscu ma związek z innowacjami technologicznymi, które wymagają nie tylko większych nakładów finansowych, ale także precyzyjnie wykwalifikowanej kadry. Z prawnego punktu widzenia, instytucja jest organizacją charytatywną. Główne obszary działalności MaRS to praca i nauka, zdrowie i energia. Filozofia organizacji opiera się na przekonaniu, że przedsiębiorczość jest kluczem do pozytywnych zmian na całym świecie.
W 2007 roku we współpracy MaRS z J.W. McConnell Family Foundation oraz Uniwersytetu Waterloo ruszył projekt badawczy Pokolenie Społecznych Innowacji Social Innovation Generation (SiG).
Jego zadaniem jest rozwiązanie kanadyjskich problemów społecznych i ekologicznych oraz ciągłe rozwijanie kultury innowacji społecznych. SiG współpracuje również z rządami federalnymi i prowincjonalnymi, sektorem prywatnym i instytucjami akademickimi. Jednym z projektów SiG jest Knowledge Hub. Jest to strona internetowa, która gromadzi narzędzia edukacyjne dotyczące innowacji społecznych oraz przybliża szczególnie ciekawe rozwiązania z Kanady i całego świata.
Jednym z przykładów opisanych na stronie SiG jest przedsiębiorstwo społeczne Roots of Empathy (Korzenie Empatii) z Toronto. Firma oferuje program edukacyjny, którego skuteczność udowodniona jest badaniami, a który pozwala obniżyć poziom agresji u dzieci oraz podnieść ich kompetencje społeczne oraz zdolność empatii. Jest to jedno z najczęściej replikowanych rozwiązań ekonomii społecznej na świecie, a podobne przedsiębiorstwa działają m.in.: w Irlandii i Hiszpanii.

Rok 2010: The Centre for Social Innovation Annex
W roku 2010 Centrum Innowacji Społecznych kupiło swój drugi budynek na 720 Bathurst Street w Toronto. Przestrzeń ma pięć pięter i powierzchnię 3345 metrów kwadratowych. Oferuje wybór stałej i krótkoterminowej przestrzeni biurowej. Pierwsze piętro jest miejscem w którym spotyka się społeczność, oraz miejscem wydarzeń i tutejszej kawiarni – baru. Piętra drugie i trzecie zawierają poszczególne biura, osobiste biurka i tzw. gorące biurka czyli udostępniane na szybko miejsca pracy. Piętra czwarte i piąte to większe biura oraz pomieszczenia, w których rozwijane są poszczególne projekty społeczności. W Annex swoje siedziby mają firmy jak The Plaid Zebra, która wydaje darmowy magazyn online poświęcony niekonwencjonalnym stylom życia, Mongolska Izba Handlowa czy biuro Erina L. Armstronga, księgowego, który obsługuje większość członków CSI. Budynek został kupiony dzięki innowacyjnemu rozwiązaniu finansowania społecznego, tzw. pożyczce społecznościowej. Dzięki pożyczce CSI zebrało 2 miliony dolarów na zakup i renowację CSI Annex.

Strefa Digital Media Uniwersytetu Ryerson
Digital Media Zone (DMZ) jest uniwersyteckim centrum innowacji w mediach cyfrowych i uczenia eksperymentalnego. Pełni funkcję inkubatora biznesu i akceleratora startupów. Między innymi tutaj powstała Sojo (www.thesojo.net), platforma internetowa, która łączy młodych przedsiębiorców z Kanady. Zadaniem sieci jest kontaktowanie ze sobą tych wszystkich, którzy szukają nowych inspiracji. Sojo zapewnia nie tylko kontakty, ale także różnego rodzaju narzędzia, dzięki którym przedsiębiorczość, ale życie codzienne młodych biznesmenów staje się łatwiejsze. Można tu dowiedzieć się czegoś na temat organizacji własnej pracy, jak i zarządzania projektami. Za darmo. Sojo został uruchomiony w 2012 roku przez Kanika Gupta, studentkę UR.

Rok 2012: CSI Regent Park
Następnym krokiem był zakup przestrzeni na 585 Dundas Street East w Regent Park, największej w Kanadzie enklawy budownictwa publicznego, gdzie mieszka sporo rodzin ubogich imigrantów. We wrześniu 2012 CSI Regent Park zajął trzecie piętro w budynku Daniels Spectrum. Przed otwarciem członkowie CSI spotykali się z tutejszymi mieszkańcami, aby się przedstawić, zdobyć zaufanie oraz zainteresować współpracą. Nie musieli długo czekać. Dziś najemcy w Regents Park mówią łącznie w 85 językach.
Obecnie Centrum Innowacji Społecznej w Toronto zajmuje łącznie ponad 93 000 metrów kwadratowych powierzchni w czterech lokalizacjach, w dwóch krajach (ostatnio CSI został otwarty w Nowym Jorku).
Według badań wielokrotnego wyboru przeprowadzonych pomiędzy członkami CSI, jedną czwartą stanowią organizacje charytatywne, jedną trzecią przedsiębiorstwa społeczne, 35 procent to organizacje non-profit, 23 procent to projekty ze świata sztuki, kolejne 23 procent dotyczy kwestii środowiska naturalnego.
Jeśli chodzi o strukturę zatrudnienia i transport, 80 procent firm zatrudnia mniej niż 3 osoby, 4 procent jeździ do pracy samochodem, 37 procent przybywa na rowerze, a 8 procent nigdy nie opuszcza siedziby CSI. Mówi się, że z 700 firm obecnych w CSI najbardziej znana na świecie jest David Suzuki Foundation. Przez Centrum przewija się łącznie ponad 10.000 ludzi rocznie. Zgromadzenie tylu osób w jednym miejscu pozwala na wymianę pomysłów dotyczących przyszłości wspólnych działań. Nieustannie toczy się debata poświęcona innowacjom społecznym, teoriom zmiany, metodom ewaluacji, wspólnotowej konsumpcji, networkingowi, technologii i przedsiębiorczości społecznej. Na swój własny, oryginalny sposób Toronto tworzy system rozwiązywania problemów społecznych poprzez ekonomię i innowacje. Systematycznie i bez specjalnego rozgłosu. Wiele ciekawych przedsięwzięć nigdy nie pojawia się w mediach, rzeczy po prostu dzieją się, angażując tysiące ludzi każdego dnia. Dla wspólnego dobra.

Opublikowano na: Portal Ekonomiaspoleczna.pl

Szacowanie szans

Stereotypy hamują najbardziej skuteczną pomoc i wsparcie co potwierdzają badania i monitoring efektów wielu projektów. Fenomen meksykańskiego projektu dla najuboższych.

Program Oportunidades, czyli Szanse, działa w oparciu o warunkowe przelewy gotówkowe (conditional cash transfers). Uczestniczą w nim meksykańskie rodziny, w których dziećmi, są regularnie posyłane do szkoły.

Główne obszary oddziaływania programu to edukacja, zdrowie i odżywianie. Chodzi o to, aby dzieci w najuboższych rodzinach kończyły przynajmniej szkołę średnią, były zdrowe i dobrze odżywione. Wysokość dofinansowań rośnie wraz z dziećmi, podobnie jak prawdopodobieństwo, że zamiast do szkoły rodzice poślą je do pracy. Oportunidades sprawia, że edukowanie dziecka i dbanie o jego zdrowie po prostu się opłaca. Na początku podstawówki rodzice dostają mniej więcej 10 dolarów miesięcznie, jeśli frekwencja szkolna dziecka była wyższa niż 85 procent. W trzeciej klasie szkoły średniej rodzice chłopców otrzymują około 60 dolarów, rodzice dziewczynek, które chodzą do szkoły, kilka dolarów więcej. Już w gimnazjum „dotacja” na dziewczęcą naukę znacznie się zwiększa, ponieważ właśnie dziewczynki najczęściej zabierane są ze szkoły wcześniej. Pieniądze otrzymane w ramach programu stanowią dla rodzin mniej więcej jedną trzecią domowego budżetu.
Rodziny otrzymują kolejną sumę pieniędzy (ok. 15 dolarów) na profilaktykę zdrowotną, pod warunkiem, że regularnie chodzą z dziećmi do lekarza, uczestniczą w szkoleniach dotyczących zdrowego odżywiania.
W tej chwili beneficjantami Oportunidades jest 6 i pół miliona rodzin, z czego ok. 80 procent to mieszkańcy terenów rolniczych. Inwestorem w projekcie jest rząd Meksyku, który w ostatnich latach przeznaczył na Oportunidades niemal połowę rocznego budżetu na przeciwdziałanie ubóstwu.

Diabeł tkwi w szczegółach
Co stanowi o sukcesie programu Oportunidades? Został zaprojektowany w najdrobniejszych szczegółach. Rodziny kwalifikowane są do programu na podstawie danych zebranych z lokalnych ośrodków pomocy, szkół jak i innych organizacji zajmujących się walką ubóstwem w danym rejonie. Aby przeciwdziałać szalejącym w kraju korupcji i kumoterstwie, pieniądze przekazywane są bezpośrednio z kont rządowych do rąk osoby odpowiedzialnej w rodzinie za ich wydatkowanie, czyli najczęściej matek.
Wyjątkowo ważnym czynnikiem, który wpływa na powodzenie programu jest jego rygorystyczna, systematyczna i skrupulatna ewaluacja prowadzona przez zewnętrzną, niezależną organizację International Food Policy Research Institute (IFPRI), uznanego eksperta w tej dziedzinie.
Ewaluacja pozwoliła nie tylko na rozwijanie i ulepszanie programu na bieżąco, ale także zadecydowała o wiarygodności Oportunidades. Program kontynuowany jest mimo zmieniającej się sceny politycznej, otrzymał także pożyczkę wysokości miliarda dolarów z InterAmerican Development Bank, organizacji udzielającej pożyczek rozwojowych w rejonie Ameryki Łacińskiej i Karaibów.
– Od swego rozpoczęcia kształt Oportunidades był tematem badań akademickich dotyczących ewaluacji wpływu. Pomogły one usprawnić działanie programu i upowszechnić jego wyniki – pisze Nora Lustig, profesor z Uniwersytetu Tulane w Scholars Who Became Practitioners.

Społeczni naukowcy
Temat ewaluacji wpływu programów pomocowych i szerzej przedsiębiorstw społecznych wciąż jeszcze nie doczekał się dostatecznej uwagi opinii publicznej. Opracowywane przez naukowców metody ewaluacji mogą zrewolucjonizować dynamikę w sektorze.
Metody oceny realnego wpływu i korzyści, wynikających z działalności fundacji, stowarzyszeń i firm społecznych, otwierają całkowicie nowe możliwości projektowania programów rozwojowych i pomocowych.
Trzeba oczywiście pamiętać, jak ostrzegają sceptycy, że nie wszystko da się zmierzyć. Istnieją wartości, których nie widać w zestawieniach i statystykach, a które są najważniejszym uzasadnieniem działalności danej organizacji. Jak piszą Christopher Blattman i Paul Niehaus w majowo-czerwcowym numerze „Foreign Affairs” (2014), w Show Them The Money (Pokaż im pieniądze), dzięki organizacjom, które poddały się ewaluacji można już wyciągnąć pierwsze wnioski o tym, jakiego rodzaju działania są najskuteczniejsze.

Czy rozdawanie pieniędzy ma sens?
– Na przykład weźmy krowy – piszą Blattman i Niehaus. – Organizacja pozarządowa Bandhan, działająca w regionie Zachodniego Bengalu, wydaje 331 dolarów, aby dostarczyć potrzebującym sztukę bydła o wartości 166 dolarów – wynika z raportu agencji obrachunkowej Micro-Credit Ratings International.
W Rwandzie, jak wykazała analiza przeprowadzona pod kierunkiem Rosemary Rawlins, dostarczenie przez organizację Heifer International, ciężarnej krowy plus edukacja hodowcy i jego wsparcie, może kosztować nawet 3 tysiące dolarów.
Typowe działania mające na celu walkę z ubóstwem, jak programy pożyczkowe czy edukacyjne, także nie są tak wydajne, jak mogłoby się wydawać. Z przytaczanych przez dziennikarzy badań wynika, że działania te nie mają czasami trwałego wpływu na ostateczne możliwości zarobkowe beneficjentów.
Tymczasem, w ramach eksperymentu naukowego, młodzi ludzie w wieku 15 - 20 lat, w Ugandzie, otrzymali pieniądze (średnio 400 dolarów), które mogli dowolnie wykorzystać. Większość rzeczywiście zaczęła od szkolenia, ale na ten cel przeznaczyła tylko 10 procent otrzymanej kwoty. Reszta pieniędzy została wydana na narzędzia i wyposażenie, potrzebne do prowadzenia biznesu. Po czterech latach przychody osób, które w ten sposób zarządzały swoim budżetem były średnio o 40 procent wyższe niż przed eksperymentem.
Inne badania udowodniły natomiast, że dotacje gotówkowe dla najbiedniejszych są tak samo dobrym, a może nawet lepszym, sposobem pomocy, niż wiele tradycyjnych metod stosowanych przez organizacje pozarządowe lub pomocowe. Christopher Blattman, Julian Jamison i Margaret Sheridan przeprowadzili eksperymentalny projekt w slumsach Liberii. Przez trzy lata, bezwarunkowy grant (taki, na który nie trzeba w żaden sposób zapracować) w wysokości 200 dolarów otrzymywały pozornie najmniej godne zaufania osoby na świecie: narkomani i drobni przestępcy. Większość przeznaczyła pieniądze na podstawowe potrzeby lub zainwestowała w nowy biznes.

Większe dzieci
Oportunidades replikowano w 22 krajach na świecie, np.: w Brazylii, Nikaragui, Hondurasie, na Jamajce i w Chile. Z danych Banku Światowego wynika, że co czwarty mieszkaniec Ameryki Łacińskiej jest beneficjentem podobnego programu. W znacznej większości wypadków program sprawdził się i przyniósł satysfakcjonujące rezultaty. Dzieci w Meksyku nie tylko kończą szkolę średnią, ale także są większe i zdrowsze. Program rozwija się, w jego ramach realizowana jest Narodowa Akcja przeciwko Głodowi (Cruzada Nacional contra el Hambre), która pozwoli wesprzeć kolejne 600 tysięcy rodzin.

Programy działające na zasadzie dotacji gotówkowych realizowane są nie tylko w krajach rozwijających się, ale także w Anglii i Australii. Co ciekawe Oportunidades próbowano zaszczepić na gruncie amerykańskim. Przez 3 lata program testowano w Nowym Jorku, ale nie przyniósł spodziewanych efektów. Naukowcy tłumaczyli to różnicą w genezie ubóstwa w Nowym Jorku oraz w krajach Ameryki Łacińskiej i Południowej.
Programy polegające na dotacjach gotówkowych różnego rodzaju – warunkowych i bezwarunkowych, kontrolowanych i niekontrolowanych przynoszą rezultaty zwłaszcza tam, gdzie ludzie zwyczajnie nie mają warunków na rozwinięcie swojego potencjału.
Dzięki dotacjom przedsiębiorcy w Ghanie i Sri Lance rozwinęli swoje biznesy, przesiedlone kobiety w Ugandzie zajęły się handlem i podwoiły swoje zarobki, farmerzy w Kenii zainwestowali pieniądze z dużym zyskiem. W większości wypadków ludzie zwiększyli swój zarobkowy potencjał, chociaż oczywiście nie zawsze. Zawsze jednak pracowali co najmniej tyle samo niż przed otrzymaniem dotacji, a często dużo więcej.
Opublikowano na: Portal Ekonomiaspoleczna.pl